Nečista krv - Borislav Stanković

  • 0 Odgovora
  • 5917 Pregleda

0 Članovi i 1 gost pregledaju ovu temu.

MarkoKg

  • *
  • 5,137
  • +47/-3
  • Pol: Muškarac
  • Music is my aeroplane...
    • samoopustenoinfo
    • Pogledaj profil
    • samo-opusteno
Nečista krv - Borislav Stanković
« poslato: Decembar 21, 2010, 14:38:57 »
BORISLAV STANKOVIĆ:
NEČISTA KRV

Bilješke o piscu:
Borislav Stanković (1876. – 1927.) rođen je u Vranju, u siromašnoj
zanatlijskoj porodici. Školovao se u Vranju i Nišu, a završio je pravni
fakultet u Beogradu. Zbog raznih neprilika u koje je zapadao, gotovo
stalno je bio u sukobu sa Beogradskom čaršijom i ćitinskim moralom.
Borislav Stanković bio je plodan pisac. Njegova najpoznatija djela su
pripovijetke: Iz starog jevanđela, stari dani, Božiji ljudi, Pokojnikova žena;
romani: Nečista krv, Gazda Mladen i Pevci (koje nije završio); i drame:
Koštana, Tašana i Jovče, te memoari: Pod okupacijom. Književni rad
započeo je u vrijeme kada se u srpskoj književnosti vršio nagli zaokret
prema Evropi. Kao i mnogi njegovi vršnjaci, boravio je u Parizu, ali taj
boravak nije imao nikakva odjeka u njegovom književnom stvaralaštvu.

Tema:
Tema ovog djela je težak život Sofke, koji je u početku bio raskošan i
ugodan, da bi se poslije očeve propasti završio tragično i bolno za njih.

Žalosna sudbina onemogućenih ljudi koji, uprkos svojim silnim žudnjama,
popuste pred zakonima patrijarhalnog morala zadovoljavajuci obaveze
koje je to društvo postavilo. Oni postaju robne žrtve koji su za cijeli život
okrivljeni i lišeni vlastitih radosti.

Kritike:
Stanković je davao tragične sudbine ljudi i žena u jednom minulom
vremenu, u jednom društvu koje se gasilo i osipalo pred njegovim očima,
ali ogorčen nakaznim ćiftinskim moralom građanske klase u nastupanju,
zbog koga je i sam u životu patio, on nije uspio da patrijarhalnom svijetu
suprostavi neki drugi, svijetliji, čovječniji, bolji. Centar njegovih
preokupacija je gotovo uvijek tragika ličnosti u okvirima kojima je vezana
lična sreća. Ljubav kao jedno od najsadržajnijih i najkompleksnijih ljudskih
osjećanja, je najčešći i gotovo jedini njegov motiv; a sve ostalo je samo
okvir, pozadina, tlo na kome se dešavaju krupne i bolne ljudske tragedije.
Njegovo djelo je prožeto ljubavlju prema čovjeku. Svi njegovi ženski likovi
nesrećni su i tragični na isti način, presječeni i zgužvani životom koji se
uprkos njihovim skrivenim snovima, razvijao po volji neke jače sile, nekog
surovijeg i neumitijeg morala patrijarhalne zajednice. Sav taj moral nalazi
se pod još većom tiranijom, pod mišljenjem čaršije i šta će svijet reći.
U djelu Borislava Stankovića čovjek je izložen ne samo sukobu sa
okolinom, već i sukobu sa samim sobom, sa svojim nagonima, potvrđujući
često svoju ljudskost u više ili manje prigušenoj ljubavnoj žudnji.
Sve njegove ličnosti opterećene su zahtjevima “krvi”, silnim neodoljivim
zahtjevima koji ostajući nezadovoljni prouzrokuju tragedije.

[Reklama]